โปรแกรมร้านกาแฟ ตั้งเมนูร้อนเย็นปั่น ขนาดแก้ว และท็อปปิ้ง

ระบบ POS ร้านกาแฟที่นี่แก้ด้วยวิธีเดียวกับที่ร้านคิด — เมนูหนึ่งรายการคือ *ลาเต้* แล้วสิ่งที่ทำให้มันต่างกันคือ กลุ่มตัวเลือก ที่แขวนอยู่กับเมนูนั้น แต่ละกลุ่มตั้งชื่อเองได้ เช่น ร้อน/เย็น/ปั่น ขนาดแก้ว ระดับความหวาน หรือท็อปปิ้ง แต่ละตัวเลือกในกลุ่มพก ส่วนต่างราคา ของตัวเองมาด้วย และแต่ละกลุ่มกำหนดได้ว่าบังคับเลือกไหม และเลือกได้สูงสุดกี่อย่าง โครงสร้างกลุ่มตัวเลือกและใบสั่งเข้าครัวเป็นชุดเดียวกับที่ร้านอาหารใช้ ใช้ฟรี ไม่มีค่ารายเดือน

ผลที่ตามมาคือรายงานตอบได้ว่าลาเต้ขายไปกี่แก้ว ไม่ใช่ตอบว่า *ลาเต้ร้อน* ขายเท่าไหร่ และ *ลาเต้ปั่นแก้วใหญ่* ขายเท่าไหร่ แล้วให้คุณบวกเอง และเพราะส่วนต่างราคาผูกอยู่กับตัวเลือก ไม่ใช่พิมพ์ลงช่องโน้ต ใบสั่งที่บาร์กับบรรทัดในบิลจึงพูดตรงกันเสมอ

ระบบ POS ร้านกาแฟ บวกช็อตและท็อปปิ้งในแก้วเดียว

• กลุ่มที่บังคับเลือก เช่น ร้อน/เย็น/ปั่น — สั่งโดยไม่เลือกไม่ได้
• กลุ่มที่เลือกได้หลายอย่าง เช่น ท็อปปิ้ง — ตั้งเพดานได้ว่าเลือกได้กี่อย่าง
• ตัวเลือกที่มีส่วนต่างราคาเป็นศูนย์ เช่น ระดับความหวาน — ใช้บอกบาร์ ไม่ใช่บวกเงิน
• โน้ตอิสระต่อรายการ สำหรับสิ่งที่ไม่ควรกลายเป็นตัวเลือกถาวร
• ทุกส่วนต่างคิดที่ฝั่งเซิร์ฟเวอร์ตอนสั่ง เครื่องที่หน้าบาร์กำหนดราคาเองไม่ได้

ถ้าร้านขายเป็นชุด เช่น กาแฟคู่ครัวซองต์ในราคาคงที่ ตั้งเป็น คอมโบ ได้ โดยส่วนประกอบเก็บเป็นชื่อกับจำนวน และถ้าส่วนประกอบตัวใดถูกเลิกขาย ระบบจะไม่ซ่อนคอมโบทั้งชุดเงียบ ๆ แต่จะบอกว่าสั่งไม่ได้เพราะส่วนประกอบไหน

ร้านกาแฟที่ขายบุฟเฟต์ขนมหรือคิดเงินต่อหัวต่อรอบ ดูที่ระบบ POS ร้านบุฟเฟ่ต์ ส่วนร้านที่ขายของเป็นชิ้นและต้องคุมสต็อกกับต้นทุนต่อชิ้น ดูที่โปรแกรม POS ร้านชำ

ตั้งเมนูตามช่วงเวลา ให้หยุดขายเอง

ร้านกาแฟส่วนใหญ่มีเมนูที่ขายเฉพาะบางช่วง — เซ็ตอาหารเช้า ขนมที่อบรอบเดียวต่อวัน หรือเมนูฤดูกาล ที่นี่ตั้ง ช่วงเวลาขายของเมนูแต่ละรายการ ได้ พ้นช่วงแล้วเมนูนั้นสั่งไม่ได้และบอกเหตุผลบนการ์ด ไม่ใช่รับออเดอร์ไว้ก่อนแล้วให้บาร์มาปฏิเสธทีหลัง

ในระดับร้าน เวลาเปิดปิดตั้งพร้อมช่วงกันสำหรับออเดอร์สุดท้ายได้ เมื่อใกล้ถึงเวลานั้นเมนูจะเตือนว่าใกล้ปิด และเมื่อเลยไปแล้วระบบบล็อกการสั่ง ส่วนไทล์ เมนูพร้อมขายตามวัตถุดิบ ปิดเมนูให้เองเมื่อวัตถุดิบในคลังหมด ⇒ ไม่มีใครสั่งมัทฉะได้ในวันที่ผงมัทฉะหมด

จอบาร์ หน้าเคาน์เตอร์ และสแกนสั่งอาหารจากโต๊ะ

ออเดอร์จากทุกทางไปรวมที่จอเดียว พนักงานกดยืนยันหรือปฏิเสธก่อน แล้วเลื่อนสถานะไปทีละขั้น คอนโซลร้านค้าขึ้นป้ายตัวเลขสดที่รีเฟรชทุกไม่กี่วินาที ทั้งออเดอร์ที่กำลังทำ โต๊ะที่กดเรียกพนักงาน และออเดอร์รับกลับบ้าน พร้อมแถบสีแดงทันทีที่มีโต๊ะกดเรียก

• ลูกค้านั่งในร้านสแกน QR ที่โต๊ะแล้วสั่งเองได้ โดย QR เป็นโทเคนใช้ครั้งเดียวที่พนักงานเป็นคนเปิด ไม่ใช่เลขโต๊ะที่ถ่ายรูปไปสั่งจากที่บ้านได้
• ลูกค้าซื้อกลับบ้านสั่งล่วงหน้าผ่านไทล์แขกสั่งกลับบ้าน แล้วมารับตามเวลาที่นัด
• ร้านที่มีคิวหน้าเคาน์เตอร์ใช้ไทล์ตั้งค่าคิวและพาไปนั่งได้ ลูกค้าถือบัตรคิวในมือถือ
• ร้านที่ส่งเดลิเวอรีเองตั้งค่าส่งตามระยะทางได้ และค่าส่งคิดที่ฝั่งเซิร์ฟเวอร์เสมอ

ชั่วโมงลดราคา ระบบสะสมแต้ม และรหัส Wi-Fi

ร้านกาแฟอยู่ได้ด้วยลูกค้าประจำ ไม่ใช่ด้วยคนเดินผ่าน ไทล์ โปรโมชันและคูปอง ตั้งช่วงเวลาลดราคาได้ตรง ๆ เช่น บ่ายสองถึงสี่โมงลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์ พร้อมคูปองรหัส ราคาสมาชิก และส่งฟรีเมื่อครบยอด ส่วนแต้มสะสมตั้งอัตราและของรางวัลเองได้ และแต้มจะถูกคืนถ้าบิลถูกยกเลิก

รายละเอียดที่เล็กแต่ร้านกาแฟใช้ทุกวัน: ไทล์ รหัส Wi-Fi เก็บรหัสของร้านไว้ให้ลูกค้าเปิดดูได้จากหน้าร้านของตัวเอง แทนที่จะเขียนใส่กระดาษแปะข้างเครื่องชง และไทล์ เช็คลิสต์งานประจำกะ ใช้กับรอบเปิดร้านและปิดร้าน — ล้างเครื่อง เช็คนม นับเงินลิ้นชัก

ระบบ POS ร้านกาแฟ ดูต้นทุนต่อแก้ว ไม่ใช่แค่ยอดขาย

ไทล์ ต้นทุนเมนูและกำไร ตอบคำถามที่ร้านกาแฟมักตอบไม่ได้ คือแก้วละกี่บาทถึงจะเหลือ เมื่อรับเมล็ด นม และแก้วเข้าคลังผ่านไทล์จัดซื้อ ต้นทุนของล็อตนั้นถูกบันทึกไว้ และตอนขาย ต้นทุนขายตัดออกด้วยตัวเลขเดียวกัน ⇒ กำไรที่รายงานแสดงคือกำไรจริง ไม่ใช่กำไรที่ประมาณเอา เกณฑ์ 12 ข้อที่ใช้เทียบกับเจ้าอื่นอยู่ที่เทียบระบบ POS เจ้าไหนดี และภาพรวมทุกสายงานอยู่ที่หน้ารวมระบบ POS